Sojusz Auld

Połączenia między Francją a Szkocją

„Auld Alliance” to nazwa historycznego sojuszu wojskowego i dyplomatycznego między Francją a Szkocją. Obecnie termin ten po prostu z czułością opisuje historyczną więź między Francją a Szkocją. W 1942 roku, podczas wizyty Charles’a de Gaulle’a w Szkocji, ogłosił on stosunki między Francją a Szkocją „najstarszym sojuszem na świecie”.

Ambasada Francji Auld Alliance w Edynburgu w Szkocji

Prawdą jest, że Francję i Szkocję łączą wielowiekowe powiązania. Przyglądamy się historii Sojuszu Auld i badamy wpływ bliskich powiązań między obydwoma narodami na Szkocję. Opowiemy Ci również o niektórych miejscach w Szkocji, w których możesz odwiedzić miejsca odzwierciedlające bliskie historyczne relacje między Szkocją i Francją.

Sojusz Auld

Początki Sojuszu Auld sięgają 1295 roku, kiedy Szkocja i Francja zawarły formalny sojusz dyplomatyczny i wojskowy przeciwko Anglii. Uzgodnili, że będą się wspierać w przypadku angielskiej agresji. Przez lata sojusz był od czasu do czasu formalnie odnawiany, ale ostatecznie został rozwiązany. Nawet po tym oba narody zachowały bliskie więzi. 

Te więzy przyjaźni, współpracy i sojuszu wojskowego odegrały znaczącą rolę w kształtowaniu historii obu narodów. Oprócz sojuszu wojskowego można zobaczyć wpływ stosunków między Francją a Szkocją w takich dziedzinach jak sztuka, architektura, kultura, kuchnia, język i literatura.

Wielu Szkotów osiedliło się we Francji po walkach z Francuzami przeciwko Anglikom. Małżeństwa mieszane między szkocką i francuską rodziną królewską oraz szlachtą przyniosły na przestrzeni lat dalszą wymianę obywateli. Obecnie około 45,000 XNUMX mieszkańców Francji ma szkockie pochodzenie. Znani Francuzi o szkockim pochodzeniu to Jules Verne i Charles de Gaulle!

Auld Alliance Charles de Gaulle z wizytą w Szkocji

Historia Sojuszu Auld

 Narodziny Sojuszu Auld

Początki Sojuszu Auld sięgają burzliwego XIII wieku. W 13 roku król Szkocji Jan Balliol i król Francji Filip IV połączyli siły przeciwko królowi Anglii Edwardowi I. Ten sojusz obronny, sformalizowany w traktacie paryskim, zapoczątkował narodziny Sojuszu Auld. Miał on na celu ochronę obu narodów przed terytorialnymi ambicjami Korony Angielskiej. Nie przeszkodziło to jednak Edwardowi I w skutecznym najeździe na Szkocję już rok później, w 1295 roku. Kolejne lata to seria bitew pomiędzy Anglią a Szkocją, aż do odzyskania przez Szkocję niepodległości pod wodzą Roberta Bruce'a. W 1296 roku Anglia uznała go za króla niepodległej Szkocji. 

Wojna stuletnia (1337-1453)

 Sojusz Szkocji i Francji umocnił się podczas wojny stuletniej, długiego i zaciętego konfliktu między Anglią a Francją. Szkocja i Francja aktywnie wspierały się nawzajem, wysyłając wojska i zasoby, aby wzmocnić wysiłki wojenne każdego z mocarstw. Francja zapewniła także miejsce schronienia Dawidowi II ze Szkocji, jego rodzinie i dworowi, gdy przebywali na wygnaniu. 

W tym okresie siły francuskie i szkockie koordynowały swoje ataki na Anglię. Walczyli ramię w ramię w słynnych bitwach, takich jak Poitiers w 1356 r. i bitwa pod Bauge w 1421 r. W 1418 r. Karol VII, król francuski, utworzył Les Gardes Écossaises, aby działać jako elitarna siła osobistej ochrony francuskiej monarchii. W 1429 r. szkoccy żołnierze walczyli w imieniu Joanny d'Arc.  

Wielu żołnierzy ze szkockich wypraw do Francji zdecydowało się tam pozostać, a niektórym oficerom nadano ziemie i tytuły we Francji. W XV i XVI wieku osadnicy ci oficjalnie stali się poddanymi francuskimi. Sojusz odnawiano czterokrotnie przez resztę XV wieku, aż Francja ostatecznie zwyciężyła w wojnie stuletniej w bitwie pod Castillon w 15 roku.

Wojny Dwóch Róż

Po wojnie stuletniej bezpośrednie zagrożenie ze strony Anglii zmniejszyło się, gdyż kraj ten toczył własną wojnę wewnętrzną – Wojnę Dwóch Róż. Szkocja i Francja wykorzystały w tym okresie słabość Anglii, wzajemnie wspierając kolejne najazdy w celu odzyskania utraconego terytorium. W 1461 roku Małgorzata z Anjou zapewniła sobie zgodę Szkocji i Francji na wsparcie sprawy Lancastryjczyków w Wojnie Dwóch Róż w zamian za powrót Berwick & Jersey. Pomimo ich wsparcia Yorkiści ostatecznie odnieśli zwycięstwo.

Królewskie sojusze między Francją i Hiszpanią

Ten burzliwy okres w historii Anglii zakończył się ostatecznie, gdy Henryk Tudor (pochodzący z dynastii Lancasterów), wspierany zarówno przez Francję, jak i Szkocję, powrócił z wygnania we Francji, by pokonać Ryszarda III w bitwie pod Bosworth Field w 1485 roku. Został Henrykiem VII. Następnie poślubił Elżbietę York, kończąc w ten sposób Wojnę Dwóch Róż. Aby zapewnić pokój ze Szkocją i Francją, Henryk VII zaaranżował małżeństwa swoich córek z królami Szkocji i Francji. Jakub VI, król Szkocji i I, król Anglii , syn Marii Stuart, królowej Szkotów, która zjednoczyła Szkocję i Anglię pod jedną koroną w 1603 roku, wywodził się z tej linii.

Jakub VI Szkocja

Król i królowa Francji i Szkocji

Jednak zanim to nastąpiło, przez krótki czas istniała wspólna monarchia rządząca Francją i Szkocją. Maria, córka Jakuba V oraz matka Jakuba I i VI (Marii, królowej Szkotów), jako dziecko została zesłana do Francji dla własnego bezpieczeństwa i tam dorastała. W 1548 roku została zaręczona z Franciszkiem, Delfinem Francji. W 1558 roku wyszła za niego za mąż. Kiedy w 1559 r. został królem jako Franciszek II, przez krótki czas panowali jako „król i królowa Francji i Szkocji”, przed jego przedwczesną śmiercią. W tym okresie sojusz francusko-szkocki osiągnął swój szczyt. Obywatele Francji i Szkocji nabyli te same prawa, stając się w rzeczywistości podwójnymi obywatelami. Prawo Szkotów do obywatelstwa francuskiego zostało ostatecznie odebrane przez Francję dopiero na przełomie XIX i XX wieku.

Auld Alliance Francois II

Koniec Sojuszu Auld

Ostateczny cios zadany Sojuszowi Auld nastąpił w 1560 r., kiedy szkocka reformacja doprowadziła do odrzucenia katolicyzmu, a w konsekwencji sojuszu politycznego z Francją. W 1560 r. traktat edynburski oznaczał oficjalny koniec sojuszu, a Szkocja zbliżyła się do zacieśnienia więzi z Anglią.

Jednak podczas angielskiej wojny domowej rojaliści Stuartowie i inni katoliccy arystokraci schronili się na dworze francuskim. Kontynuowano małżeństwa mieszane między Szkotami a francuskimi rodzinami królewskimi i szlacheckimi. Silne więzi rodzinne między Stuartami a innymi wpływowymi rodzinami szkockimi utrzymywały przy życiu nieformalny sojusz.

Połączenia rodzinne między narodami francuskimi i szkockimi

Nie tylko w obrębie szlachty istniały powiązania rodzinne między Szkotami i Francuzami. Kolejne pokolenia osiedlały się w swoich krajach w wyniku handlu, pozostając po kampaniach wojennych. Lub przenieśli się, ponieważ byli członkami gospodarstw francuskiej szlachty w Szkocji lub szkockiej szlachty we Francji. W Edynburgu znajduje się część miasta zwana Małą Francją, ponieważ mieszkało tam wiele pań i służących Marii Królowej Szkotów. Po stuleciach małżeństw mieszanych i podróży między obydwoma krajami ludzie ze wszystkich warstw szkockiego społeczeństwa mieli francuskie powiązania rodzinne. 

Sojusz Auld między Francją a Szkocją

Dziedzictwo Sojuszu Auld

Sojusz Auld, który powstał w odpowiedzi na zagrożenie dominacją angielską, przekształcił się w szereg powiązań wykraczających poza współpracę wojskową. Relacje te pozostawiły niezatarty wpływ na historię i kulturę Szkocji i Francji, od języka i sztuki po kuchnię i dyplomację. Współczesne stosunki dyplomatyczne między Francją a Szkocją pozostają przyjazne. Silne powiązania historyczne między obydwoma krajami na przestrzeni wieków utorowały drogę współpracy w różnych dziedzinach, w tym w polityce, handlu i kulturze.

Stosunki handlowe między Szkocją a Francją

Francję i Szkocję łączyły silne stosunki handlowe przez kilka stuleci. Od średniowiecza po wczesną erę nowożytną sojusz Szkocji i Francji ułatwiał szeroko zakrojony handel. W średniowieczu szkoccy kupcy utworzyli silne sieci handlowe z francuskimi odpowiednikami. Eksportowali wełnę, skóry i ryby, importując z Francji wino, tekstylia i towary luksusowe. Sojusz Auld, który umocnił współpracę dyplomatyczną i gospodarczą między obydwoma krajami, wspierał także handel poprzez preferencyjne traktowanie i zwolnienia celne dla swoich handlowców.

La Rochelle, Francja

Ekspansja handlu

W XVI wieku nastąpił rozwój powiązań gospodarczych, a francuski handel winem w Szkocji rozkwitł. Wina z Bordeaux cieszyły się dużym popytem na rynkach szkockich, co doprowadziło do rozkwitu importu wina. Handel między tymi dwoma krajami kwitł, mimo że Francja była katolicka, a Szkocja protestancka. Szkoccy kupcy płacili niższe cła w niektórych portach francuskich lub nie płacili ich wcale, podczas gdy niektóre porty w ogóle nie handlowały z Anglikami. Szkocki eksport do Francji obejmował ryby, węgiel, wełnę i skóry zwierzęce. Francja w zamian eksportowała sól, wino, luksusowe tkaniny, rękawiczki, instrumenty muzyczne, meble, łóżka i okulary.

Pomimo pewnych trudności, jakie napotykali protestanccy Szkoci we Francji, przez cały XVII wiek w Bordeaux, Paryżu i La Rochelle istniały dobrze ugruntowane społeczności. Nawet w XVIII wieku – po podpisaniu Aktu Unii – Szkocja i Francja nadal utrzymywały aktywne i bliskie stosunki handlowe.

Polityka

Rewolucja francuska wywarła głęboki wpływ na politykę szkocką – podobnie jak w innych częściach świata. Częściowo inspirowane rewolucją amerykańską, ruchy reformatorskie zaczęły narastać w Szkocji od połowy lat 80. XVIII wieku. Rewolucja francuska gwałtownie przyspieszyła rozwój popularnych stowarzyszeń radykalnych, których celem była reforma systemu politycznego i zajęcie się innymi kwestiami, takimi jak handel niewolnikami i reforma religijna. Pod koniec 1792 roku w Szkocji działało od 1780 do 100 takich stowarzyszeń.

Zainspirowani ideami Thomasa Paine’a, którego Prawa Człowieka (1791) były szeroko rozpowszechniane, radykałowie zbadali i rozwinęli szeroką gamę strategii politycznych, takich jak protesty i wykorzystanie prasy. Radykalna gazeta Edinburgh Gazetteer nagłaśniała działalność i uchwały radykalnych stowarzyszeń, zwłaszcza tych z serii radykalnych konwencji, które odbyły się w Edynburgu w latach 1792–1794. Wiele z tych stowarzyszeń zaczęło wysyłać wsparcie finansowe do rewolucyjnej Francji. 

Wpływ Francji na szkocką politykę

Ostatnią i najbardziej kontrowersyjną konwencją była „Konwencja Brytyjska”, która odbyła się zimą 1793-1794, wzorowana na radykalnej Francuskiej Konwencji Narodowej. Na przykład datował swoje protokoły z „Pierwszego roku Konwencji Brytyjskiej”, naśladując zniesienie kalendarza przez francuskich rewolucjonistów. W podobny sposób członkowie zwracali się do siebie per „Obywatelu”. Obawiając się naśladowania radykalnej polityki francuskiej, władze zamknęły konwencję, a jej przywódców przewieziono.

Powiązania kulturowe i intelektualne pomiędzy Szkocją & Francja

Język i filozofia

Sojusz wywarł wpływ na tradycje językowe i filozoficzne obu narodów. Francuski stał się językiem dworu szkockiego i wielu Szkotów osiedliło się we Francji. 

Wybitne szkockie rodziny często wysyłały swoich synów do Francji, a nie do Anglii, aby tam się kształcili. Każdy, kto pragnął życia w kościele, kształcił się we Francji. Wracając do Szkocji po ukończeniu edukacji, przywieźli ze sobą tradycje i kulturę, których doświadczyli we Francji. Ślady wspólnej historii obu krajów można dostrzec w niektórych językach używanych obecnie w Szkocji

Pochodzenie tartanu jest francuskie

Czy Tartan i Hogmanay są naprawdę francuskie?

Słowo Hogmanay weszło do użytku po powrocie Marii Królowej Szkotów do Szkocji z Francji w 1561 roku. Nikt tak naprawdę nie zna jego pochodzenia, ale może pochodzić od francuskiego słowa „hoginane” oznaczającego „dzień galowy”. W Normandii prezenty dawane w Hogmanay nazywały się „hoguignetes”.

Inne szkockie słowa o francuskim pochodzeniu

Bonnie – czyli ładny lub ładny z francuskiego bon/bonne (dobrze)

Ashet w Szkocji to duży płaski talerz do serwowania, od francuskiego assiette oznaczającego talerz

Obydwa Tassie/tasse oznaczają filiżankę

Jigot lub gigot to udziec mięsny, zwykle z baraniny lub jagnięciny w obu krajach.

Słowo caddy ma swoje korzenie w francuskim słowie kadet, które w późnośredniowiecznym języku francuskim oznaczało młodego chłopca. 

Termin „tartan” pochodzi od francuskiego słowa tertaine , które oznacza rodzaj tkaniny (a nie wzór).

Douce w Szkocji oznacza łagodny i łagodno usposobiony, natomiast we Francji oznacza miękki, łagodny lub delikatny.

Nazwa Beauly pochodzi od francuskiego słowa „beau Lieu”, co oznacza „piękne miejsce”. Uważa się, że dzieje się tak dlatego, że pewnego razu odwiedziła nas Maria, Królowa Szkotów, i powiedziała „c’est un beau Lieu” – to piękne miejsce!

Filozofia

Przykładem wpływu Szkocji na francuską myśl intelektualną jest głęboki wpływ szkockich filozofów oświecenia, takich jak David Hume i Adam Smith, w XVIII wieku. Ich przełomowe prace z zakresu filozofii, ekonomii i teorii społecznej przyczyniły się do rozwoju myśli francuskiego oświecenia i wywarły wpływ na kluczowe postacie francuskiego oświecenia, w tym Woltera i Monteskiusza. Pojęcia takie jak teoria umowy społecznej i empiryzm, propagowane przez szkockich filozofów, pozostawiły niezatarty ślad w ewolucji francuskiego dyskursu filozoficznego i literatury.

Pomnik Adama Smitha

Literatura

Szkocki renesans XVIII i XIX wieku był świadkiem gwałtownego wzrostu zainteresowania literaturą francuską, zwłaszcza dziełami filozofów i pisarzy oświecenia, takich jak Rousseau, Voltaire i Montaigne. Tłumaczenie i adaptacja francuskich dzieł literackich na szkockie języki narodowe nie tylko wzbogaciły szkocką ekspresję literacką, ale także przyczyniły się do rozwoju szkockiej tożsamości narodowej i świadomości kulturowej.

Taniec

W XVI wieku główna struktura szkockich tańców wiejskich, która przetrwała do dziś, była pod wpływem „contredanses” francuskiego dworu. Szkockie tańce wiejskie nie były tańcami ludowymi, ale tańcami szlacheckimi. Do Szkocji przywiozła ich powracająca Maria Stuart, królowa Francji i Szkocji. Francuska terminologia jest używana do dziś w odniesieniu do wielu postaci szkockich tańców country, takich jak allemande, poussette, promenade i rondel. 

Później w XVIII wieku status Edynburga wzrósł, a formalne bale i zgromadzenia, podczas których wykonywano tańce wiejskie, stały się częścią jego życia kulturalnego. Podobnie formalne style tańca rozwijające się na dworze francuskim opierały się na tańcach wiejskich szkockich i angielskich. Zarówno w Anglii, jak i w Szkocji wierzono, że formy francuskie wyrażają najwyższą sztukę. Ówcześni mistrzowie tańca nieuchronnie byli szkoleni w technikach tańca francuskiego, które obecnie kojarzymy z baletem.

Kadryl, który w XIX wieku przejął od tańców country na balach towarzyskich w Wielkiej Brytanii, wywodzi się z francuskiej formy – Contredanse lub Cotillon. Uważa się, że jest to również źródło tańców typu „okrągły pokój”, które można spotkać podczas tańców Ceilidhs i Barn.

Sztuka i architektura

Sojusz szkocko-francuski jeszcze bardziej ułatwił wymianę wpływów kulturowych, a Dwór wykorzystywał francuskich rzemieślników do pracy nad ich wspaniałymi domami, co w konsekwencji doprowadziło do tradycji importowania francuskich stylów artystycznych i architektonicznych do Szkocji.

Francuscy rzemieślnicy i rzeźbiarze weszli na dwór Jakuba V, kiedy poślubił Marie de Guise. James dokonał ulepszeń w Pałacu Falkland w Fife w latach 1537-41. Do nadzorowania prac zatrudnił dwóch francuskich mistrzów murarskich, Mosesa Martina i Nicholasa Roya, a oni do ich wykonania zatrudnili francuskich rzemieślników.

Zamówił także słynne „Głowy Stirlinga”, XVI-wieczne dębowe medaliony wyrzeźbione w stylu renesansowym z wizerunkami królów, królowych, szlachty oraz postaci z Biblii i mitologii klasycznej. Pierwotnie instalowane na sufitach Pałacu Jakuba, były częściowo dziełem Andre Mansiouna. Był modnym francuskim artystą, poszukiwanym w całej Szkocji. Jego twórczość pozwoliła bogatym i wpływowym zaprezentować swój wyrafinowany, kontynentalny gust. Kiedy Jakub zmarł w 16 r., Mansioun wyrzeźbił lwa na swój grobowiec.

Francuscy rzemieślnicy z Auld Alliance odrestaurowali szkockie pałace, takie jak Pałac Falkland

Za trendem francuskiego rzemiosła zapoczątkowanym przez rodzinę królewską podążyli pozostali członkowie dworu, którzy również zatrudniali francuskich rzemieślników. Moses Martin i Nicholas Roy, murarze, którzy pracowali przy Pałacu Falkland, pracowali także w St Mary’s College.

W XVII wieku wśród zamożnych rodzin modne było importowanie mebli francuskich. Uznanie dla francuskiego rzemiosła w Szkocji trwało przez wieki, a francuscy rzemieślnicy nadal pracowali w Szkocji lub wysyłali tam prace na zamówienie.

 

Auld Alliance Francuski wpływ na szkocką architekturę

Wpływy francuskie utrzymywały się w następnych stuleciach, zwłaszcza w postaci budynków i ogrodów inspirowanych renesansem. Francuskie style i motywy architektoniczne znalazły zastosowanie w wielu słynnych szkockich budynkach.

Kilka znanych budynków w Szkocji nosi wyraźny wpływ architektury francuskiej. Uderzającą ilustracją francuskich wpływów architektonicznych jest kultowy ananas Dunmore, wyjątkowe szaleństwo zlokalizowane w Falkirk. Zbudowany w XVIII wieku budynek słynie z charakterystycznego projektu inspirowanego stylem francuskim, który łączy w sobie elementy stylu barokowego i rokokowego. Wyszukana kamienna fasada i misterne detale odzwierciedlają ozdobne i fantazyjne cechy często kojarzone z francuską architekturą tamtego okresu.

Budynki w stylu francuskich zamków

Innym znanym przykładem jest Gosford House w East Lothian, wzniesiony pod koniec XVIII wieku. Zaprojektowany przez znanego szkockiego architekta Roberta Adama, budynek stanowi połączenie neoklasycyzmu i francuskiej architektury. Przykładami są okazałe kolumny, ozdobne detale i symetryczny układ, nawiązujący do francuskiego stylu zamkowego.

Zamek Inveraray w Argyll i Bute, zbudowany w XVIII wieku, stanowi połączenie szkockich i francuskich wpływów architektonicznych. Projekt zamku, z wysokimi wieżami, ozdobnymi wieżyczkami i dekoracyjnymi elementami kamiennymi, nawiązuje do francuskiego stylu architektonicznego zamków. Odzwierciedla to panującą wówczas modę.

Zamek Dunrobin jest kolejnym wyraźnym przykładem wpływu francuskiego stylu château na projekt wielkich szkockich domów.

Zamek Dunrobin przypomina zamek francuski

Miejsca do odwiedzenia w Szkocji z połączeniami z Francją

Obecnie każdego roku Szkocję z Francji odwiedza 320,000 XNUMX gości. Francuzi są trzecią co do wielkości narodowością, która co roku odwiedza Szkocję. Dla tych, którzy są zaintrygowani Sojuszem Auld, w Szkocji znajduje się wiele miejsc historycznych, które dają żywy wgląd w historyczne powiązania między Szkocją i Francją.

Zamek w Stirling

Zamek w Stirling

Zamek Stirling , symbol szkockiej potęgi i prestiżu, odegrał kluczową rolę podczas wojen z Anglią. Zamek był siedzibą wielu szkockich monarchów, którzy mieli bliskie związki z Francją, takich jak Jakub V i Maria Stuart. Rzeźby w Stirling odzwierciedlają niespotykaną dotąd w Szkocji znajomość sztuki i literatury renesansowej. Na zewnątrz pałacu znajdują się liczne rzeźby, w tym Archanioła Michała, patrona Francji. Znajdują się tam również dwie rzeźby Wenus, głowy cherubinów i gryfa, by wymienić tylko kilka. Wpływy renesansu widoczne są w rzeźbach "Głów Stirling" , które obecnie prezentowane są na osobnej wystawie.

Rosslyn Chapel

Rosslyn Chapel

Misterne rzeźby Kaplicy Rosslyn owiane są mitami i opowieściami , w tym nawiązaniami do templariuszy i masonerii. Istnieje jednak również francuskie powiązanie. Kaplicę zbudował ród Sinclair, który przybył do Zjednoczonego Królestwa z Normandii w 1066 roku wraz z Wilhelmem Zdobywcą. Jednym z przodków Williama Sinclaira był Sir Rollo, wiking, który osiedlił się w Normandii i został jej pierwszym księciem. Styl gotycki narodził się w tym regionie pod wodzą Normanów. Można go wyraźnie dostrzec w paryskiej katedrze Notre Dame, a także w Kaplicy Rosslyn.

Opactwo Melrose

Wiele rzeźb w kaplicy Rosslyn jest podobnych do tych w pobliskim opactwie Melrose , które zostało zbudowane około sto lat przed Rosslyn. Opactwo Melrose było nadzorowane przez francuskiego murarza Johna Morrowa. Styl architektoniczny i rzeźby w nim zawarte nawiązują do budowli wznoszonych w tym samym czasie we Francji. Możliwe, że budowniczowie kaplicy Rosslyn naśladowali styl opactwa Melrose, uznając francuskie pochodzenie rodu Sinclairów.

 Pałac dom świętego domu

Pałac Holyroodhouse w Edynburgu był rezydencją Marii Stuart, królowej Szkotów, podczas jej pobytu w Szkocji. W jego architekturze i wystroju widoczne są wpływy francuskie, odzwierciedlające silne więzi między oboma narodami w tamtym okresie.

Pałac Holyrood

Bannockburn

Bitwa pod Bannockburn w 1314 roku, w której armia szkocka dowodzona przez Roberta Bruce'a pokonała Anglików, to kolejne ważne wydarzenie związane z Auld Alliance. Zwiedzający mogą odwiedzić Centrum Dziedzictwa Bannockburn, aby dowiedzieć się więcej o tym epickim starciu.

Pomnik Bannockburna Roberta Bruce’a

Centrum dla zwiedzających Marii Królowej Szkotów

Centrum Turystyczne im. Marii Stuart w Jedburgh poświęcone jest życiu i czasom słynnej królowej. Centrum prezentuje jej związki z Francją i oferuje dogłębny wgląd w ten fascynujący okres w historii.

Auld Alliance Maria Królowa Szkotów

Opactwo Dundrennan

Opactwo Dundrennan , położone w hrabstwie Kirkcudbrightshire w południowo-zachodniej Szkocji, to miejsce, w którym Maria Stuart spędziła ostatnią noc w Szkocji przed wyjazdem do Francji. Spokojne ruiny opactwa pozwalają nam dostrzec wzruszające pożegnanie królowej z ojczyzną.

Opactwo Arbroath

Opactwo Arbroath , założone w 1178 roku, słynie z historycznych powiązań z Auld Alliance. To właśnie tutaj w 1320 roku spisano Deklarację z Arbroath, list do papieża potwierdzający niepodległość Szkocji.

Katedra św. Idziego w Edynburgu

W katedrze św. Idziego w Edynburgu znajduje się Kaplica Ostu, ozdobiona misternymi rzeźbami i dekoracjami, w tym królewskimi herbami Szkocji i Francji. Stanowi ona pamiątkę trwałego wpływu Starego Przymierza.

Katedra św. Idziego w Auld Alliance

Auld Alliance świętuje w Rugby

Trofeum Auld Alliance Trophy, zaszczytne wyróżnienie na Sześciu Narodów, zostało po raz pierwszy wręczone w 2018 roku. Trofeum stanowi przejmujący hołd złożony pamięci poległych graczy rugby z obu krajów w następstwie I wojny światowej.

Kultura francuska we współczesnej Szkocji

Flagi francuskie i szkockie Auld Alliance

Instytut Francuski w Edynburgu

Instytut, zlokalizowany obok konsulatu francuskiego przy Royal Mile w Edynburgu, instytut promuje kulturę francuską w Szkocji i oferuje lekcje języka francuskiego oraz inne wydarzenia kulturalne. Istnieje również biblioteka multimediów, w której można wypożyczyć media, książki i zasoby w języku francuskim lub przeczytać francuskie gazety i czasopisma. 

Big Sky Campers Wynajem samochodów kempingowych

Szkocja

Mamy nadzieję, że spodobała Ci się nasza eksploracja powiązań między Francją i Szkocją. Jeśli szukasz kampera do wynajęcia, aby zwiedzić niektóre z wyróżnionych przez nas miejsc, zapoznaj się z naszymi VW. Wszystkie nasze samochody kempingowe do wynajęcia są w pełni wyposażone we wszystko, czego potrzebujesz podczas podróży po Szkocji. Wszystko jest wliczone w cenę, łącznie z dodatkowymi kompletami pościeli na życzenie. 

Masz pytanie? Zadzwoń do nas.

+ 44 (0) 7768 973804

Numer Telefonu Big Sky Campers Wynajem kamperów Edynburg

Lub wyślij nam e-mail